هفته آخر 13 ماهگی ات...

عزیزم، بالاخره بعد از کلی تلاش های شبانه روزی توی این هفته ( هفته آخر ١٣ ماهگی ات ) کاملا بدون هیچ کمکی، حتی بدون کوسن و بالش، تونستی از مبل خونمون بالا بری. وقتی از دستمون فرار می کنی سریع خودت رو به بالای مبل می رسونی و وقتی که به اون بالا می رسی و به پرده های هال دست می زنی، میشه کاملا حس پیروزی رو در چهره ات دید...

رفتن به بالای مبل بدون کمک، مثل این می مونه که بعد از مدت ها تلاش یک قله بلند رو فتح کرده ای. 

 وقتی صدای باباجونی یا مامان جونی رو از پایین می شنوی که دارن قربون صدقه ات می رن، تو هم با صداها و جیغ های بلند، حضور خودت رو در بالا به اونها نشون می دی...

این روزها فضای خونمون کاملا با صدای بلند و جیغ های بنفشی که می کشی، پر شده ... فکر می کنم این صداها و جیغ هات مقدمه ای برای حرف زدنت باشه.... ایشالاه که این طور باشه.

بعضی مواقع که ناراحت می شی ( مثلا دردری نمی ری) با کشیدن جیغ های بلند اعتراض خودت رو نشون می دی...

خیلی خیلی تقلید پذیر شده ای و هر کار یا حرکتی از من یا بابا ببینی، کاملا اون رو تکرار می کنی...

مثلا یک بار که با مامانی منیژه و عمه راضیه به مسجد رفتیم، آخر مراسم که دیدی همه دستاشون رو برای دعا کردن بالا برده اند، تو هم دستات رو مثل ما بالا برده بودی...

خیلی خیلی توجه ات به مه یاس زیاد شده، به محض دیدنش هر کاری از قبیل کلاغ پر، نانای کردن، دست زدن، بالا پایین پریدن و ... انجام می دی که هم توجه مه یاس و هم توجه اطرافیان رو به خودت جلب کنی. در ضمن زمانی که با مه یاس هستی، مه یاس دست به هر چیزی بزنه یا بغل هر کسی بره تو هم دوست داری کارهاش رو تکرار کنی.

الهی فدات بشم که کاملا دیگه آب میوه رو با نی می خوری و در واقع خوردن با نی رو هم به کمک بابایی یاد گرفتی...

یک خبر و اتفاق خیلی خوب توی این ماه اینه که گل مامانی و بابایی کاملا خودش می تونه بایسته و راه بره. مسافت های خیلی طولانی رو راه می ری ولی خیلی با عجله و شتاب راه می ری و همین باعث شده که بعضی مواقع می افتی زمین ...

 ولی ایشالاه به همین زودی کاملا می تونی بر راه رفتنت مسلط بشی...

ماشالاه به این دختر قهرمان.